Schuin onder mijn slaapkamer bouwt men aan 32 huizen. Naast een heleboel herrie (bij voorkeur op vrije momenten) levert dit ook genot op. Want hoe bijzonder is het om gebouwen elke dag een stukje te zien groeien? En vervolgens te zien hoe de nieuwe bewoners het zich eigen maken?

Wat nog meer een plezier bied is, is het feit dat door de bouw een sluipweg tussen de nieuwbouw en mijn gebouw is afgesloten. Niet dat dat veel rust geeft, maar wel hilarische situaties. Ondanks een keurig bord met ‘doodlopende weg’ heeft namelijk de een na de andere al geprobeerd om er toch doorheen te rijden. Om vervolgens weer achteruit te kunnen rijden. Soms werkelijk achter mekaar, inclusief een politie-auto. Een enkele reed een auto zich zelfs klem (hij kwam er gelukkig uit). Daar kan ik me lang mee amuseren. Al kan ik me ook verbazen over hoe slecht mensen kunnen kijken.

Maar: Soms is er niets beter dan leedvermaak.